เรื่องมันมีอยู่ว่า ณ เมืองใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์มั่งคั่งรุ่งเรื่อง ศูนย์กลางอำนาจของเมืองนี้คานเอาไว้โดยสองตระกูลใหญ่ ตระกูลชเวและตระกูลฮัน ทว่าตั้งสองตระกูลมีเรื่องบาดหมางกันมาตั้งแต่สมัยก่อน หากที่ใดมีตระกูลชเวที่นั่นจะไม่มีตระกูลฮัน ทั้งสองตระกูลต่างแข่งขันความเป็นใหญ่เรื่อยมา

เรือกอนโดร่าล่องเรื่อยไปตามคูคลองน้อยใหญ่ที่เชื่อมต่อตลอดทั้งเมือง กอนโดริเออฝีพายดีบังคับเรือให้ท่องน้ำไปอย่างนุ่มนวล

บนเรือชายหนุ่มสองคนนั่งชมทัศนียภาพทั่วทั้งเมือง ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนเอกเขนกสนใจสิ่งแวดล้อมรอบด้านแต่อีกคนทำท่าง่วงเหงาหาวนอน

“ นายจะติดใจมาล่องเรืออะไรทุกวันหนักหนาฟ่ะ ซีวอน “

ล่องเรือไปทุกคูคลองอย่างนี้ทุกวันไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะติดใจอะไรหนักหนา

“ สนุกจะตาย นายไม่เห็นรึยังไงคยูฮยอน ชีวิตประจำวันของคนเมืองนี้มันเปลี่ยนไปได้ทุกวัน “

ที่คาราเมลนิซเมืองใหญ่วุ่นวายไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างใช้ชีวิตประจำวันของตัวเองและนั่นคือสิ่งที่ “ คุณชายชเวซีวอน “ คิดว่ามันเป็นสีสรรของเมืองนี้ ขณะที่ “ โจวคยูฮยอน “ สหายคนสนิทกลับไม่คิดว่าเรื่องน่าเบื่อเดิม ๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไปเป็นเรื่องน่าตื่นตาแต่อย่างใด แถมให้มานั่งล่องเรือเป็นเพื่อนทุกวันนับตั้งแต่สำเร็จการศึกษาจากเอสเอม อะคาเดมิก

“ เอ๊ะ !! แยกนั้นเราไม่เคยเข้าไปไม่ใช่เหรอ “

คุณชายซีวอนชี้ไปยังทางแยกหนึ่งคลองสายเล็ก ๆ ที่ตัดไปยังอีกเส้นทาง หากทุกครั้งที่ล่องเรือผ่านกลับไม่เคยได้เลี้ยวเข้าไปสักครั้ง

“ ลองไปทางนี้ซิ “
“ เฮ้ย ไม่ดีหรอกมั้ง “
“ ทำไมกันก็ฉันอยากไปทางนี้ เลี้ยวเข้าไปในคลองสายนี้เดี๋ยวนี้ “

กอนโดริเออไม่กล้าขัดคำสั่งคุณชายคนสำคัญได้เขาเปลี่ยนทิศทางฝีพายตรงไปยังคลองสายเล็ก ๆ โดยมีเพื่อนคนสนิทนั่งทำท่าเซ็ง ๆ อยู่ข้าง ๆ

เงาไม้ร่มรื่นตลอดทั้งสองฝาก นาน ๆ ครั้งจึงจะมีเรืออีกลำแล่นผ่านมา ซีวอนสังเกตุเรือลำที่แล่นผ่าน ทุกลำล้วนวิจิตรงดงามแล้วอาณาเขตที่เขากำลังล่วงล้ำเข้ามานี้อาจจะเป็นที่อยู่อาศัยของใครสักคนที่มีฐานะเป็นแน่ เพราะตั้งแต่ล่องเรือเข้ามาเขายังไม่พบเขอบ้านเรือนซักหลัง มีแต่ร่มไม้ตลอดทั้งแนว

“ นี่บ้านของใครกัน “

ซีวอนหันไปถามเพื่อนคนสนิท ทว่าโจวคยูฮยอนดูท่าทางจะเป็นกังวล

“ ทำไมทำหน้าตาพิลึกแบบนั้น ฉันถามว่านี่บ้านใคร “

หากยังไม่ทันที่คยูฮยอนจะตอบอะไร ตัวเรือก็รอดพ้นเงาไม้ร่มรื่นเสียก่อน ด้านหน้ามีสะพานไม้เล็ก ๆ หากสร้างอย่างบรรจง บนสะพานไม้หญิงสาวร่างเล็กบางยืนอยู่กึ่งกลางสะพาน แดดอ่อน ๆ ของยามบ่ายแตะต้องร่างของหญิงสาว ชุดแดรสยาวสีขาวดูราวกับจะแสงส่อง ในมือของหญิงสาวโอบอุ้มแมวน้อยตัวเล็กสีดำไว้ สายตาของเธอจับจ้องมองเรือกอนโดร่าที่ไม่คุ้นตา พลางกระซิบสั่งหญิงรับใช้ที่เดินตามมา

ซีอนไม่อาจละสายตาจากร่างบอบบางตรงหน้าไปได้ เขามองเธออย่างไม่วางตา หญิงสาวสบสายตาคมกริบก่อนจะหลุบสายตาของเธอลงต่ำ เรือกอนโดร่าค่อย ๆ แล่นผ่านใต้สะพานไปอย่างเชื่องช้า วินาทีที่พ้นจากใต้สะพาน ซีวอนเหลียวหันไปมองหากร่างบอบบางนั้นเดินลงจากสะพานเดินตรงไปบนทางเดินแผ่นหินที่ทอดไปสู่คฤหาสน์ใหญ่ เธอหันหลังให้เขา ยิ่งเรือแล่นออกไปไกลเท่าใดแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นก็เล็กลงทุกที ๆ

กอนโดร่าลำเล็กรอดพ้นจากบริเวณร่มเงาร่มรื่นอีกครั้ง คลองเล็ก ๆ บรรจบกับทางเดินน้ำสายใหญ่ที่คร่าคร่ำไปด้วยผู้คนและเรือลำอื่น ๆ

“ บอกฉันมา ที่นี่บ้านของใคร “

ซีวอนหันไปถามคาดคั้นเอาความจริงจากโจวคยูฮยอน

“ ฉันว่านายไม่อยากรู้หรอก “

และคำตอบจากโจวคยูฮยอนก็ทำให้ซีวอนนอนไม่หลับไปตลอดคืน ร่างสูงพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง บานหน้าต่างใหญ่เปิดโล่ง ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งในคืนนี้ฉายชัดถึงจันทร์ดวงโตที่ทอประกายสุขสว่าง
ไม่ว่างจะทำอย่างไรเขาก็นอนไม่หลับ ยิ่งให้อยู่เฉยกับพาลคิดถึงร่างบอบบางที่ได้เจออยู่เรื่อยไป ซีวอนลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปที่หน้าตา สายตาคมวิววับมองไปที่พระจันทร์กลมโต

“ ดวงจันทร์เอ๋ย หากสงสารหัวใจดวงนี้ที่เฝ้าคิดถึงแต่เธอ สายลมช่วยพัดพาเอาความรักความคิดถึงไปให้เธอได้รับรู้ด้วยเถอะ “

อีกด้านหนึ่งของมหานคร ร่างเล็กบางยืนพิงเฉลียงห้องพัก แสงสีทองของพระจันทร์สุกสกาวเสียจนน่าอิจฉา เธอยืนมองดวงจันทร์ด้วยความหงอยเหงา

“ ยังไม่นอนอีกเหรอจ้ะ ลูกสาวโบนิต้า “
“ คุณแม่ค่ะ “

ผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาใกล้เธอ

“ ดูพระจันทร์อยู่เหรอจ้ะคุณลูกขา “
“ ค่ะคุณแม่ขา คุณแม่ขาทำไมพระจันทร์ถึงดูเหงาจังเลยล่ะคะ “
“ เพราะพระจันทร์ต้องอยู่คนเดียวไงละคะ ก็เลยเหงา หนูรู้ไหม๊ว่าเมื่อก่อนพระจันทร์เป็นดวงเดียวกัน ทั้งสองรักกันแต่เพราะทะเลาะกันรุนแรงพระเจ้าจึงแยกตัวทั้งคู่ออกจากกันกลายเป็นจันทร์เสี้ยว นาน ๆ ครั้งทั้งสองจึงมารวมตัวกันอีกครั้งซึ่งนั้นก็คือจันทร์เต็มดวงยังไงล่ะจ้ะ “
“ แล้วอย่างนี้พระจันทร์ไม่เหงาแย่เหรอค่ะ “
“ เหงาซิจ้ะ เพราะเหงาพระจันทร์ก็เลยส่งผ่านความคิดถึงเป็นดวงดาวในท้องฟ้าให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าตัวเองคิดถึงยังไงล่ะคะ “
“ อย่างนั้นเหรอค่ะ “

โบนิต้ายังคงมองดวงจันทร์นั้นต่อไป

“ คุณแม่ขา หนูไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงเลยค่ะ “
“ ลูกรัก แม่เข้าใจว่าหนูนะลูก แต่หนูก็ถึงวัยออกเรือนแล้ว ใช่ว่าคุณพ่อจะไม่รักลูกแต่เพราะต้องการจะหาคนดี ๆ ที่คู่ควรให้ลูกยังไงล่ะจ้ะ “
“ แต่หนูมีความสุขที่อยู่กับคุณพ่อคุณแม่นี่ค่ะ “
“ พ่อแม่อยู่กับหนูไม่ได้ตลอดไปหรอกนะคะ เพราะอย่างนั้นถึงต้องหาคนที่รักหนูมาคอยดูแลหนูยังไงละจ้ะ เอาล่ะ นี่ดึกแล้วนอนเถอะลูก แม่ไม่อยากให้หนูกังวลนะจ้ะ อีกอย่างท่านเจ้าเมืองเจย์คิมก็เป็นคนดีมาก เขาเอาใจใส่เอาใจหนูดีไหม๊ใช่เหรอลูก “
“ ค่ะคุณแม่ ท่านเจ้าเมืองดีต่อหนูมาก “
“ ดีแล้วจ้ะ งั้นก็นอนเถอะ แม่จะดับไฟล่ะนะ “

ผู้เป็นมารดาจัดการห่มผ้าให้ลูกสาว ดับไฟในตะเกียง

“ ราตรีสวัสดิ์จ้ะลูกรัก “
“ ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่ขา “

ประตูปิดลงแล้ว แต่แสงสว่างจากดวงจันทร์ส่งเข้ามาในห้อง โบนิต้ายังคงจ้องมองจันทร์ดวงโตไม่วางตา

อีกปลายด้านหนึ่งของความคิดถึงกำลังเชื่อมเข้าไว้ด้วยกัน สายใยเล็ก ๆ ที่พูกพันธ์คนทั้งคู่

Tags: moon